Giovanni Papini Sözleri

Giovanni Papini, 9 Ocak 1881’de Floransa’da doğmuş ve İtalyan edebiyatının en aykırı, en tartışmalı figürlerinden biri olmuştur. Kendini yalnızca bir yazar değil, aynı zamanda bir fikir işçisi olarak da gören Papini, hayatı boyunca birçok entelektüel dönüşüm geçirmiştir. İlk gençliğinde ateist, pozitivist ve anarşist fikirleri savunurken; yıllar ilerledikçe Katolikliğe dönen ve metafizik bir duyarlılıkla eserlerini kaleme alan bir düşünür haline gelmiştir.

Papini, yazarlık kariyerine dergicilikle başlamış, Leonardo, La Voce ve Lacerba gibi etkili yayın organlarında yazılar yazarak İtalyan kültür hayatına yön vermeye çalışmıştır. Başlangıçta Batı felsefesine sert eleştiriler getirmiş, Descartes’tan Kant’a kadar birçok filozofun düşünce sistemini yıkıcı bir dille sorgulamıştır. Bu eleştirilerin en yoğunlaştığı eseri “Bir Filozof Olarak Kendim” adlı otobiyografik kitabıdır. Bu eser, Papini’nin ruhundaki fırtınaların ve inanç dönüşümlerinin canlı bir belgesidir.

Yazın hayatında hayranlıkla okunan bir başka eseri ise *”Gog”*dur. Bu kitap, dünya liderleri, sanatçılar ve düşünürlerle yapılan hayalî röportajlar üzerinden sistemin ikiyüzlülüğünü, insan doğasının zaaflarını hicveder. Mizah ile felsefenin iç içe geçtiği Gog, Papini’nin kara mizah ve eleştiri alanındaki ustalığını ortaya koyar.

Papini’nin düşünsel yolculuğu, bir tür içsel hesaplaşma ve hakikati arama çabasıdır. Yaşamı boyunca huzursuz bir arayış içinde olan bu yazar, sonunda dine yönelmiş ve “İsa’nın Hikâyesi” adlı kitabıyla Hristiyan inancına olan bağlılığını dile getirmiştir. O, yalnızca bir edebiyatçı değil, aynı zamanda kendi ruhunun yıkıntıları içinde hakikati arayan bir felsefeci, bir iç yolcu, bir zaman eleştirmenidir.

Giovanni Papini En Güzel Sözleri

– Ama iyice düşündüm. Dünyanın hiçbir yerinde, şu anda, erkek veya dişi, görmek istediğim, özlediğim kimse yok. (Gog)

– Ne Tanrı’dan korktum ne şeytandan; en çok kendimden ürktüm.

– Hayal ettiğim dünyaya ulaşamadım, çünkü her düş bir kırılmayı doğurur.

– Her şeyi içinde barındırır ruh; geçmişin hatırasını da, başkalarından en çok saklananları da. (Düşsel Konçerto Cilt 1)

– Gülümsedi gibi geldi bana, ama insanlar hiçbir şey anlamadıkları zaman hep gülümserler…” (Kaçan Ayna)

– Dünyayı anlamaya çalıştıkça, içimdeki kaos büyüdü.

– Tanrı’yı affettim, çünkü O beni asla terk etmedi, sadece suskundu.

– Kendimi anlamak için Tanrı’yı, Tanrı’yı anlamak için kendimi inceledim.

– Ben bir fikir manyağı değilim, fikirden doğmuş bir ruhum.

– Düşüncelerimden kaçtım, kalemim peşimi bırakmadı.

– Gerçek bir dönüşüm, inanç değil acı gerektirir.

– Sadece odamda değil bütün evrende, hiçliğin ortasında tamamen yalnızmışım gibi hissediyordum. (Düşsel Konçerto Cilt 1)

– Bilimin ilerlemekte olduğu na dair yapılan bütün gevezelikler küstah palavralardan başka bir şey değildir. Bilim ortadan ölümü kaldırmadıkça bir şey yapmış sayılmaz. Beni bir gün bir taşın altında çürümeye atacaklarına göre Londra?dan New York?a yarım saatte uçmu şum, bana ne…??

– İnsanlığın acısı ikidir: Erkek için en güç şey düşünmek, kadın için en korkunç acı doğurmaktır.Amma ne düşünce ne de doğum makinesini icat ettik, belki de asla edemeyeceğiz…

– İnanç, bilgiden değil; kırılmaktan doğar.

– Hayat, anlam arayışında kendini tüketenlerin cehennemidir.

– Bazen inanç, düşüncenin intiharıdır.

– Ben sıradan bir insanım, her ne pahasına olursa olsun sıradan olmayan bir hayat, kesinlikle sıra dışı bir hayat yaşamak isteyen korkunç derecede sıradan bir insanım. (Düşsel Konçerto Cilt 1)

– Gerçeğin en çıplak hali, bazen bir satırda saklıdır.

– Benim için yazmak, yaşamaktan daha gerçekti.

– İnsanlar; yaşamı ölüm için yitiriyoruz, gerçek olanı, imgelemsel olan için tüketiyoruz, günlere, salt bizi onlara benzer başka günlere taşımaktan başka bir değeri olmayan günlere götürdükleri için değer veriyoruz.. İnsanlar; yaşamınızın tümü, sizin kendi kendinizi lanetlemek için tasarladığınız korkunç bir oyundur; sizin bu kaçan aynaya doğru koşuşunuza yalnızca şeytanlar güler!”

– İnsan, kendine en çok yabancılaşınca Tanrı’ya yaklaşır.

– Beni en çok susturanlar, en çok konuştuklarım oldu.

– Bütün ilimler fizikte birleşiyor ve artık bundan sonra fizik bir tek formüle indirilebilir. Bu formülü, basit bir dille, şöyle ifade edebiliriz: ” Bir şey kımıldanıyor..!” Bu üç kelime insan düşüncesinin en yüksek terkibidir…

– Kendimi yıkmadan yeniden doğamayacağımı anladım.

– Yere inip kalmak benim için bir felaket. Artık çamurlar, taşlar arasında yaşayamam, hemcinslerimin yaşayışlarına, gürültülerine dayanamıyorum. Gezegenimize, dağlarının kamburlarına, göllerinin sularına, nehirlerinin gümüşi yılanlarına yukarıdan görmek şartıyla katlanabiliyorum. İnsanları, zavallı, çırpınan, uğraşıp didinen insanları ise yukarılardan sevgimesajlarim.com göremiyorum, görsem bile bana kaynaşan karıncalar gibi geliyor. Ben, tek başıma sınırsız göklere atıldığım zamanlar mutluluk duyuyorum. Güneş sadık yoldaşım, bulutlar adalarım, sis sığınağım, rüzgâr musikim oluyor. Üzerinde insanların yaşadığı bu sert kabuklu yuvarlağın birkaç bin metre yükseğine çıkınca kendimi dünyanın hâkimi ve ruhumun tam anlamıyla sahibi sayıyorum…

– Her insan, kendi içinde yenilmediği sürece gerçekten yenilmiş sayılmaz.

– Ruhumda delikler açan kelimelere minnettarım.

– Bana ne Tanrı’yı ne de şeytanı anlatabildiler; ikisini de kendim bulmak zorunda kaldım.

– Bambaşka bir yaşam düşlüyorum Ölmemek için öleceğim. (Kaçan Ayna)

– Yazmak, kendi iç sesimi duymak için kullandığım bir aynadır.

– Nasıl oluyor da insan, vücudunun her tarafını, parmaklarının uçlarına kadar kapatıyor da en mühimi olan yüzünü açık bırakıyor? Azamızı hicabımızdan veya utancımızdan kapatıyorsak, çoğu zaman en az güzel ve en az muntazam olan suratımızı gizlemiyoruz. (Gog)

– İnsan, inandığına değil; inandığını yaşadığına dönüşür.

– Ben hakikatin gölgesinde yaşadım; ışığı göremedim ama ona inandım.

– Bazı akşam, şehirlerde itişip kakışan insan sürülerinden nefretim beni o kadar boğuyor ki, yeryüzünü kesin olarak bunlardan kurtarmak için bir çare var mıdır diye araştırmaya kalkışıyorum. (Gog)

– Ben insanı değil, insandaki boşluğu yazmak istedim.

– Her okuduğum kitap, kendimi biraz daha kaybetmeme neden oldu.

– Hakikati isteyenin önce kendi yalanını görmesi gerekir.

– Yazarken arınmak istedim; daha da kirlendim.

– Sahte olanla savaşırken, bazen kendimi de yıktım.

– Kelimeler bazen kanat olur, bazen de zincir.

– Felsefe beni boğdu; edebiyatla soluklandım.

– Ben Tanrı’ya inanmadım; O’na ihtiyaç duydum.

– İnanılmaz bir sezgi durumu yüzünden sakin hayatımı altüst eden bendim. (Düşsel Konçerto Cilt 2)

– Zihnimle savaştım, ruhumla barıştım.

– Çocukluğumdan beri kendimi, nedendir bilmem, korkunç derecede yalnız ve farklı hissettim.” (Gog)

– Yanlış bir gezegene gelmiş olmamdan korkuyorum. Burası bana çok dar geliyor. Benim için istediğim kadar yer yok. (Gog)

– Ben her kitabı Tanrı’ya bir mektup gibi yazdım.

– Karanlık, bazen en dürüst aynadır.

– Ruhum, çağın hastalığına tutuldu: sonsuz arayış.

– Eğer siz daha zeki olmazsanız, birbirimizi asla tam olarak anlayamayız. (Düşsel Konçerto Cilt 2)

– Karanlıktan korkmadım; içimdeki sessizlikten korktum.

– Şeytan’dan daha bağışlayıcı bir varlık hiç tanımadım. (Düşsel Konçerto Cilt 1)

– İnançsızken daha samimiydim, inandığımda ise daha yaralı.

– Papini, asla bir cevap olmadı; hep bir soru olarak yaşadı.

– Kişiliğimizin öyle tarafları var ki, ötekilerin aleyhine fazla şişmekte, kangren olmaktadır. Manevi kanserler, fikir urları, günah ve fesat apandisitleri vardır…

– Ben Tanrı’yı aradım, insanlar benden uzaklaştı. İnsanları aradım, Tanrı sustu.

– Yalnız kalmak istemedim ama anlaşılamamak daha ağırdı.

– Gerçek, kitaplarda değil; acıda saklıdır.

– Yeniden karşılaşmalara, utkulara, yükselişlere, unutmalara umut bağlayan yarın olmasaydı, insanlar yaşamaya razı olmazlardı. Yarının uzak kokusu olmasa, bugünün kara ekmeğini yemezlerdi. (Kaçan Ayna)

– En derin soruların cevabı bazen bir kelime değil, bir çığlıktır.

– Yalnızca yaşamın gizi ölümde değil, ışığın gizi de karanlıkta, iyinin gizi kötülükte,doğrunun gizi yanlışlıkta, evetin gizi hayırdadır! Bu yüzden yaşamak isteyen her Faust, yaşamı, tıpkı bir sevgiliyi kucaklar gibi, onun her şeyini duyumsamak, her yanını kucaklamak, her şeyin tadına varmak isteyen her tutkulu ölmeye hazırlanmalı, kendini ölümün içine koymalıdır. Bir an yoğun bir biçimde yaşamayı başarabilirsek, yaşam ağır bir ölümdür, her kösnü, bu uzun can çekişin onca sıçrayışından, ölüm hırıltısından biridir yalnızca.

– Sözlerim yara gibidir; iyileştirirken sızlatırlar.

– İnsanlar; yaşamınızın tümü, sizin kendi kendinizi lanetlemek için tasarladığınız korkunç bir oyundur;sizin bu kaçan aynaya doğru koşuşunuza yalnızca şeytanlar güler. (Kaçan Ayna)

– Mükemmel varlığa özgü zannedilen her şey, gittikçe bütün ölümlülerin basit birer ayrıcalığı oluyor…

– Ruhumun aynası kırık; her yansıma beni başka biri yapıyor.

– Yüce ruhların dilinde uyku ahmaklığın ve hatanın, uyanış ise zaferin ve gerçekliğin eş anlamlısıdır. (Düşsel Konçerto Cilt 2)

– Delilik, çoğu zaman düşüncenin doruk noktasıdır.

– Düşünmekten korkan bir toplumda, düşünen delidir.

– Tamamıyla güzel bir hayatın bana haram olduğunu düşünüyordum: Ben yalnız, ben aşksız, ben şanssızdım. (Bitik Adam)

– Tanrı’ya savaş açtım, çünkü O’nu çok seviyordum ama beni hep sustu.

– Asabî olanları, sefihleri, işsiz güçsüzleri, hasisleri hâkimlerin huzurlarına çıkartmalı, tekdir etmeli, icabında cezalandırmalı. Evlerinde zulüm edenlerden babalık haklarını almalı; şüpheci, çabuk sinirlenen kimselerin safralarını çıkartmalı; miraslarını har vurup harman savuranların ellerinden servetlerini almalı; muhterislerden kan almalı, böylece binlerce cinayetin de önü alınmış olur. Bu ihtiyat ve önleyici davalar, kanun koyucu için şeref ve hâkim için zafer olacaktır…

– Düşünmek bazen bir lanettir; ama düşünmeden yaşamak, ondan da büyük bir felakettir.

– Yalnızlık, büyük hakikatlerin habercisidir.

– Yaşam, kendi hikâyeni yazmaksa; ben başkalarının hikâyesinde figüran oldum.

– Düşünce özgürlüğü, en çok kendi zihnine başkaldırmakla başlar.